We stonden op hetzelfde plein met dezelfde mensen. Het was zesentwintig jaar later, een zonovergoten dag. Alsof de zomervakantie langer had geduurd dan normaal, en nu waren we weer terug, vol verhalen.
In zesentwintig jaar tijd werden levens opgebouwd, natuurlijk. De anderen hadden gezinnen gesticht, waren zwanger van hun tweede of derde.
Waar praat je over als je elkaar zo lang niet hebt gezien? We wisselden de belangrijkste feiten uit; woonplaats, werk, schoolherinneringen, de kinderen. Vooral dat laatste. A. vroeg of we tips hadden voor het feestje dat binnenkort gevierd zou worden. Haar dochter werd vier maar wat deed je op de verjaardag van een kleuter? F. zei: naar de speeltuin om de hoek, verder niks. Ook geen snoep mee want dat nam je toch onaangebroken weer mee terug.
De speeltuin leek mij een goed idee. Er is weinig nodig om het leuk te hebben. J. wist zich nog een verjaardagsfeest bij mij thuis te herinneren, de speurtocht waarin we het zevende vrouwtje moesten vinden. Vooral dat zevende vrouwtje was bewaard gebleven in het geheugen. Een woordgrap van mijn moeder.
Zelf herinnerde ik me het zwemfeest bij L., in het Belvoir Hotel. Het had indruk gemaakt omdat ik nog nooit in een hotel was geweest, of in het zwembad van een hotel. Ik kende alleen het sportfondsenbad.
Met het onderwerp kinderen bleek je alle kanten op te kunnen. Je kon het hebben over de scholen waarop ze zaten, de allergieën die ze hadden, de vriendjes waarmee ze speelden en welke invloed die hadden op je kinderen, de opvoedkundige capaciteiten van de ouders van andere kinderen, het speelgoed van tegenwoordig en welk speelgoed wel en niet deugde, en waarom.
Het plein was veranderd. Met hulp van ouders, leerlingen en een hovenier had het een metamorfose ondergaan. Zandheuvels uit boomstammen opgetrokken, bloemborders, een waterpomp met waterplaats voor modderkliederwerk.
De grote boom en de bielzen tafel eronder, vroeger een ideale hangplek, waren verdwenen.