Wakker worden in 2020

1 januari 2020
Uitzicht op de Amstel

Vanmiddag ver na het middaguur.
Amsterdam komt bij van bubbels en vuurwerk. Weinig mensen op straat. Zou het door de vrieskou komen?
Vannacht stond ik op een Amsterdams dakbalkon met weids uitzicht over de stad, al waren daar door mist vooral contouren van over. Met elke vuurpijl zag ik Noorderkerk en Westertoren onzichtbaarder worden. Mensenoude wijsheid, door zo’n kerk gesymboliseerd, vervaagt ook weleens. Om geleidelijk weer op doemen, in ander licht.
Op de Hogesluisbrug naast het Amstelhotel geniet ik van het uitzicht – dat er niet is. Een van de mooiste uitzichten is een landschap in de mist. Het type waar je gemakkelijk oh en ah bij denkt, behalve wanneer het zich in je eigen leven voordoet. Dan kan de schoonheid je weleens ontgaan. Niet weten wat er staat te gebeuren, niet verwachten, en je daar op je gemak bij voelen is levenskunst.

Terwijl ik daar op die brug sta bubbelt de eerste regel van een liedje boven. Het zal door de verlaten fles prosecco komen, associaties zijn sneller dan het licht. Láng geleden dat ik het zong, ik leerde het als 11-jarige. Henry Purcell schreef het.

Bubbling and splashing and foaming and dashing…

Hoe ging het ook weer verder? Thuis zoek ik het op.

…with noise and with bustle the brook rushes by.
But silent and slow does the deep river flow
on its smooth glassy bottom reflecting the sky.
Thus shallow pretense babbles on without sense,
while
true knowledge and wisdom sit silently by.

Van de wijsheid in dit lied heb ik als 11-jarige niks meegekregen. Ook niet nodig. Die mist zou later nog wel optrekken.

2020, here we are.

Ondertussen vordert het 12-heiligenachtenonderzoek (lees er alles over in dit artikel). Het onderwerp heb ik besloten voor mezelf te houden. Je kunt over alles schrijven en publiceren, je kunt het ook laten. Niet alles wat gedacht of gedownload wordt hoeft gedeeld. In stilte zitten bij een rivier kan ook genoeg zijn – meer dan genoeg.

Proost, op het leven!

Nog geen reacties

Reageer