Help, ik moet iets over mezelf vertellen

31 januari 2017
korenveld

Vorige week was het weer zover: een voorstelrondje. De situatie was een zakelijke bijeenkomst en ja, dan is het nuttig je wat uitgebreider aan elkaar voor te stellen dan alleen het noemen van je naam. Maar wat vertel je over jezelf? Wat is echt belangrijk om te weten voor de ander? Dat weet je nooit, dus laat ik me meestal leiden door het moment, door wat me te binnen valt.

Ingewikkelder wordt het als ik een geschreven bio moet inleveren. Daag spontaniteit. Alles staat straks zwart op wit, dus blijf je schaven pff… (reden dat ik – wanneer ik anderen help hun biografietekst te schrijven – de interviewmethode toepas. Ik stel vragen, de ander antwoordt, ik vraag door. Het levert altijd boeiende gesprekken en antwoorden op, zonder blokkades.).

Wie ben je?

De laatste jaren vind ik die vraag steeds moeilijker te beantwoorden, als het om biografietekstjes gaat. De geijkte dingen, van opleiding tot werkervaring, zijn voor mijzelf zo weinig relevant geworden. Wie ben je? Je bent geneigd de dingen te noemen die slechts een verzameling snippers uit je leven zijn: opleidingen, werkervaring, interesses, je rollen, levenservaring, een track record. Maar wat betekent de opleiding die je twintig jaar geleden deed nog voor je leven nu? En je werk? Het boek dat je jaren geleden schreef? Al die gebeurtenissen zijn slechts passanten.

De rode draad

Ik heb jarenlang geprobeerd een verband te vinden tussen de heel verschillende dingen die ik deed. Vooral om ze voor de ontvanger van die informatie als een logisch geheel te presenteren. Bovendien: er zou toch zeker wel iets zijn wat al die activiteiten verbond?

Die draad bleek er te zijn, als je zoekt dan vind je altijd wat. Alleen werd de rode draad zelf ook weer sleets, tot hij brak. En dat niet alleen, de noodzaak om een alternatieve draad te vinden begon op te lossen. Er bestond misschien wel helemaal geen gemene deler! Er waren simpelweg levensgebeurtenissen geweest, duiding was er alleen als ik die zelf bedacht. Dus nu zit ik, sinds de grondige update van mijn website vorig jaar, naar een lege biografiepagina te staren, vertwijfeld wat ik daar zal schrijven.

Het purperen land

De loop van een leven en hoeveel waarde we eraan geven, daaraan moest ik denken toen ik onderstaande scène uit Het purperen land las, een roman van Edna Ferber. Het verhaal gaat over Selina, een Nederlandse immigrante in het Amerika van rond 1900. Nadat haar vader Simeon Paeke is overleden, komt ze op jonge leeftijd terecht in een boerengemeenschap van Nederlandse immigranten op de High Prairie, nabij Chigaco, waar ze datzelfde jaar nog trouwt met een groentekweker.

(Hier stond een kort voorstelrondje over beide personages, wat ze deden en waar ze van hielden. Maar het bleek niets wezenlijks toe te voegen, dus heb ik het weer geschrapt.)

In deze scène leeft Simeon nog, hij heeft zijn dochter op een theateravond getrakteerd:

Cover Het purperen land - Edna Ferber‘Wat ik zo fijn vind aan toneelstukken en boeken is dat daarin alles kan gebeuren. Alles! Je weet het nooit,’ zei Selina eens na afloop van zo’n avond.’
‘Dat is in het leven niet anders,’ verzekerde Simeon Peake haar. ‘Je hebt geen idee wat je allemaal kan overkomen als je gewoon achteroverleunt en het leven neemt zoals het komt.’
Interessant genoeg zei Simeon Peake dit niet uit naïviteit, maar met een welbewuste reden. Op zijn manier en voor zijn tijd was hij een heel moderne vader. ‘Ik wil dat je beseft dat dit alles gewoon een geweldig avontuur is. Een goeie show. En het is de truc om er tegelijkertijd aan mee te doen en ernaar te kijken.’

Wijze raad, die Simeon daar aan zijn dochter geeft. Meedoen, er tegelijkertijd naar kijken en die opeenvolging van gebeurtenissen zien als een goeie show. Die levenshouding heeft me meer vreugde gegeven dan het verzamelen van alle biografische gebeurtenissen bij elkaar.

(Echt een aanrader deze roman. Mooie zinnen, typerende beschrijvingen, een oorspronkelijke stijl. Complimenten ook aan Lisette Graswinckel, de vertaler.)


Geschreven in het kader van bloggersleesclub Een perfecte dag voor literatuur. Lees ook wat andere bloggers schreven over deze roman.

Mijn dank gaat uit naar uitgeverij Nieuw Amsterdam voor het na aanvraag toesturen van dit boek.

5 Reacties

  • Reply karin r. 3 februari 2017 at

    ik merkte, toen ik een nieuw thema uitzocht voor mijn blog, dat ik die ‘over mij’ pagina een beetje beu was. dus ik schreef een nieuwe. 😉

    • Reply Cathelijne 3 februari 2017 at

      Jij bent daar een stuk sneller mee dan ik!

  • Reply Peter Pellenaars 4 februari 2017 at

    Ik worstel daar ook altijd mee. Dus heb ik ‘the easy way out’ gekozen en mijn geboortetegeltje onder ‘over mij’ gehangen 🙂

  • Reply Cathelijne 4 februari 2017 at

    Da’s ook een goeie. (en als je die meeneemt naar zakelijke bijeenkomsten herinnert iedereen je daarna in ieder geval nog)

  • Reply karin r. 4 februari 2017 at

    ik merk ook vaak dat mensen graag willen horen wat je dan écht bent of doet. dat vind ik onzin als je verschillende dingen doet. je luistert toch ook niet alleen naar dezelfde muziek?

  • Reageer