Avontuurlijke muurbloemen

23 juli 2016
Muurbloem klokjes

Nauwelijks had ik mijn rug voor een kort moment tegen de koele, stenen muur gevleid om uit te puffen van het dansen of iemand riep me toe: ‘Muurbloempje!’
Druppels zweet kriebelden in mijn decolleté. ‘Tssk,’ wierp ik terug.

Komisch was de situatie wel want wat hij niet wist: ik had mijzelf dagen eerder de opdracht gegeven alle muurbloemen te fotograferen die ik tegenkwam. De nederige plantjes die het toonbeeld zijn van onverstoorbaar leven onder lastige omstandigheden. En nu was ik opeens zelf aan de collectie toegevoegd.
Figuurlijk zijn muurbloemen onopvallende, stille types die niet in het middelpunt van de belangstelling willen staan; liever blijven ze observerend aan de zijlijn dan zich luid te laten horen. De grijze muizen van het menselijke soort worden ze genoemd.

MuurbloemenMuurbloem wit
In de plantenwereld is het andersom: daar zijn het de muren waartussen deze bloemen leven die uit alle tinten grijs bestaan. In hun kalkrijke voegen en kieren floreren de avonturiers, vallen ze op met hun subtiele of uitbundige kleuren.
De eigenwijze types die ik zag, lieten hun groei en bloei niet tegenhouden door de omstandigheden waaronder ze leefden. Hoog op kale tuinmuren, ver van voedselrijke grond verwijderd. Toch waren ze tot volle wasdom gekomen, en hoe, niet zelden weelderig.

Muurbloem in de gootsteenToen ik na een week weer thuiskwam vond ik nog zo’n exemplaar, in de gootsteen nota bene. Een minuscuul beginnetje ervan. Verrukt overwoog ik het een kans te geven. Welke waaghals was het die hier groeide? Maar zoals dat soms gaat, liep het leven anders. De afwas bleek een natuurlijke vijand. Het leven van muurbloemen loopt ook weleens minder weelderig af.

Nog geen reacties

Reageer